Het is alweer een hele tijd geleden dat ik zelf een blog schreef voor de site dus vond ik het de hoogste tijd. Ik weet dat de laatste tijd een beetje de klad zit in het plaatsen van nieuwe dingen op deze website. Dat is geen onwil maar een chronisch gebrek aan tijd. Ik zal proberen het weer wat beter bij te gaan houden want er veranderd voortdurend veel in de zorg. Beter wordt het er niet op helaas. Vandaag heb ik in ieder geval eindelijk info over de Wajong en Participatiewet geplaatst op de pagina’s zorg en werk.

Zelstandig Wonen

Mijn zoon woont in een begeleid wonen project. Een, naar mijn idee, goede plek waar hij wel zelfstandige woonruimte heeft (1 kamer appartement) maar waar de begeleiding 24 uur per dag aanwezig is. Hij moet zich dan ook aan bepaalde regels en dagindelingen houden en dat is nu net waar hij moeite mee heeft.

Het er in krijgen dat wat moet nu eenmaal moet lijkt tegen dovemans oren gezegd. Hij is volwassen en wil dus zelf bepalen hoe zijn dagen ingedeeld moeten worden want dat doe ik (zijn moeder) tenslotte ook. Waarom mag hij dat dan niet? Hij heeft een hekel aan al die regeltjes. ‘Laat me lekker z’n ding doen’, denkt hij.

Dat het dus niet altijd even lekker loopt daar, zal duidelijk zijn en persoonlijk vind ik dat jammer. Het is een ware strijd geweest om hem op een plek als die te krijgen. Hij heeft ondertussen al wat woonplekken versleten en deze? Deze past al wil hij anders. Hij wil op zichzelf, helemaal.

Nu hebben we dat ook al eens geprobeerd en hij vond dat dat prima ging. Ik was het daar niet echt mee eens. Ik zal niet uitweiden over waarom ik dat vond maar ga er maar vanuit dat ik ook het liefst heb dat mijn kind een eigen huisje, baan en relatie heeft…

Nu zijn ze vanuit de woongroep, samen met hem aan het kijken naar zelfstandige woonruimte want hij is gewoon te eigenwijs voor een woongroep waar hij aan regels gebonden is en ik hou mijn hart vast. Hij zal niet in 7 sloten tegelijk lopen maar als hij zich nu al niet aan een dagindeling houdt terwijl daar voortdurend controle op is wat moet dat dan worden als hij echt z’n eigen gang kan gaan?

Hij weet dat ik er niet achter sta, dat ze dat willen doen. Het enige lichtpuntje is dat de zelfstandige woonruimte in een flat is waar de organisatie waar hij nu verblijft, wel kantoor in dezelfde flat hebben. De begeleiding wordt dan echter omgezet naar begeleiding en zorg voor alles naar ambulante bezoeken en zelf aangeven als je hulp nodig hebt. Nou, lees dus maar dat ie dat nooit nodig heeft he….

Ik weet niet wat ik er mee aan moet. Ik gun hem de wereld maar ben bang dat als hij in die flat gaat wonen, hij helemaal vereenzaamt. Gewoon weer hele dagen achter computer of voor tv zit, weer stopt met werken omdat hij niet achter z’n broek aangezeten wordt. Het is een schat, die zoon van mij maar met zijn geheel eigen wil (die hij niet van een vreemde heeft) lopen zijn dagen toch vaak anders als wat zijn bedoeling was. En ik woon een eind uit de buurt dus ik kan ook niet wekelijks bij hem langs…

Mijn vraag dus eigenlijk, hoe vertel je als moeder aan je (volwassen) zoon dat als hij zich meer zou inzetten om wel te leren van zijn begeleiding ipv zijn hoofd zetten op ik ga zelfstandig, dat hij daar veel meer mee zou opschieten? Het is en blijft een lastig iets want eigenlijk wil je het zelfde voor je kind als dat hij wil maar tegelijkertijd weet je ook hoe fout dingen kunnen lopen als hij het doet.

Zelfstandig wonen

mei 31st, 2016|3 Comments

  • Sheldon Cooper

Waar moet ik me nou slim in voelen

mei 31st, 2016|Reacties uitgeschakeld voor Waar moet ik me nou slim in voelen

Beledigd

april 11th, 2016|Reacties uitgeschakeld voor Beledigd

Waarom mensen met autisme (niet) minder lang zouden leven …

maart 24th, 2016|Reacties uitgeschakeld voor Waarom mensen met autisme (niet) minder lang zouden leven …

2016-10-21T07:25:28+00:00 mei 31st, 2016|flower|3 Comments

3 Reacties

  1. Andrea 1 juni, 2016 van 05:48

    Zo herkenbaar dit nog nooit ben ik dit tegen gekomen bij iemand die dit ook bij de hand heeft.

  2. Lvb lvb 31 mei, 2016 van 23:37

    Als zoon met LVB kan ik zegen dat het leven moelijk is de gedachten de dingen waar je rekening mee moed houden nu denk ik dat hij (uw zoon) het zelf ook een spannende stap vind maar wat hij nu meer dan nodig heeft is de liefde en vertrouwen van zijn familie. Ook al doet u dat nu al. Vertel hem dat u trots op hem bent zelf heb ik veel moeten leeren dat ik een beperking heb en dat ik niet zo snel huisje boompje besjes heb zo als ander. Nu ik daar van geleerd heb kan ik zorg krijgen die ik accepteer en nodig heb ook heb ik geleerd dat als ik dit sort stappen maakte ik meestal meer berglijding kreeg. Daar was ik op dat moment even niet blij mee maar het hielp mij om naar werk en om naar club ging. Dus ik denk dat het wel goed komt.

    • Alles op één plek 1 juni, 2016 van 07:45

      Dank je wel lvb. Ik zeg ook tegen hem dat ik van hem hou en trots op hem ben en ik hoop ook dat het goed komt. Tenslotte wordt hij ook steeds ouder en leert steeds meer bij.

Niet mogelijk te reageren.

Clef two-factor authentication