Onvoorspelbaar

Onvoorspelbaar

Heel mijn leven al snap ik helemaal niks van mensen. Ik doe mijn best om mensen te kunnen doorgronden maar eigenlijk is dat vergeefse moeite. Wat mij betreft zijn mensen de meest onvoorspelbare wezens op aarde. In tegenstelling tot dieren. Neem nou bijvoorbeeld koeien. Van die beesten weet je tenminste wat je kan verwachten. Ze nemen genoegen met een groene wei waarbij ze het sappige groene gras keer op keer kunnen herkauwen, slaan misschien af en toe met hun staart om vliegen op afstand te houden en moeten twee keer per dag gemolken worden. Kijk, dat zijn nou nog eens voorspelbare dieren! Tenminste, zolang je er geen hitsige stier op loslaat…

Al is mijn leven nog zo gestructureerd mogelijk, hypothetisch gezien dan hè want iedere moeder weet dat kinderen heel goed zijn in zorgvuldig opgebouwde structuur met één actie totaal overhoop te halen…, dan word ik nog regelmatig geconfronteerd met de onvoorspelbaarheid der mensen. Ik noem alleen al even de supermarkt. Kom je niets vermoedend je eigen vertrouwde buurtsupertje binnen, je weet blindelings alle producten te vinden, loopt op de automatische piloot naar desbetreffend schap, grijpt mis en dan kom je tot het besef dat ineens alles anders staat. De winkel is compleet opnieuw heringericht, al voor de tweede keer in het jaar. Dan denk ik bij mezelf: Waarom??? Wat heeft het voor nut om alles te veranderen? Het was toch prima zoals het van te voren was? Het grote plan daarachter zal waarschijnlijk wel één of andere “briljante” marketingstrategie zijn maar mij maak je daar dus absoluut niet blij mee.

Helaas moet ik bij sommige dingen beroep doen op hulpverleningsland. Als er één sector vaag, onvoorspelbaar en ongestructureerd is, dan is het de hulpverlening wel. Variërend van afspraken die op het laatste moment verzet worden tot het uitvallen van juist die personen die uiteindelijk je vertrouwen hebben gewonnen. Dat laatste vind ik het ergste. Ik heb erg veel moeite om te wennen aan nieuwe personen. Mensen zeggen dan: “Het duurt misschien wat langer, maar je went vanzelf wel.” Nee, dat went niet vanzelf. Ik moet daar heel erg veel moeite voor doen. Wil ik die moeite eigenlijk wel doen? Moet ik energie steken in nieuwe mensen die straks ook weer gaan uitvallen? Dan doe ik het net zo lief alleen want ik wil niet afhankelijk zijn. In werkelijkheid ligt wel iets genuanceerder maar zo voelt het wel voor mij. Deels door ervaringen uit het verleden en deels door mijn autisme.

Wat mij betreft zijn mensen niet te doorgronden, wat ik ook probeer. Misschien moet ik toch maar een studie psychologie gaan overwegen? Bij nader inzien toch maar niet… Dan kom ik, ook al is het als hulpverlener, weer in onvoorspelbaar hulpverleningsland terecht. Nee geef mijn portie maar aan Fikkie, want Fikkie is tenminste voorspelbaar.

2016-10-21T07:25:34+00:00 oktober 20th, 2013|Aspergermama|2 Comments

2 Reacties

  1. Mariska 20 oktober, 2013 van 11:48

    Ik vind mensen ook heel onvoorspelbaar, maar heb geluk gehad met de hulpverlening. Het gaat maar zelden mis en we worden er op voorbereid dat iemand binnen afzienbare tijd gaat vertrekken en er komt op tijd een nieuw persoon voor in de plaats. Ze zijn hier ook min of meer gespecialiseerd in autisme.
    Verder vind ik de omgang met mensen erg moeilijk, tenzij de groep niet groter is dan drie incl. mezelf. Dieren zijn voor mij mijn uitkomst, daar vind ik ontspannen omgang mee. Ik ben dan ook dol op dieren en werk er ook mee.

  2. Cor 20 oktober, 2013 van 10:53

    Aspergermama,

    Zeker kun je een cursus praktische Psychologie gaan volgen. De bevestiging die ik op dat vlak heb opgedaan is dat de grootste misvatting in tijden is dat de mens een rationeel, onderzoekend en relativerend wezen zou zijn. Dat wat mensen kenmerkt is hun overwegende kenmerk om zich te laten leiden door hun driften, lusten en angsten. Wat dat aangaat staan we kennelijk aan het begin van de evolutie van de verschijningsvorm mens: deze week werd een recent gevonden schedel gepresenteerd van een mens van ca. 1,8 miljoen jaar oud. Kijkend naar de evolutie tot nu toe dan is het toch werkelijk ontnuchterend dat mensen zoals jij en ik (onder meer) op dit moment met ons werkelijk en consequent anders denken pas het verschil lijken te gaan maken voor een uiteindelijk rationeel wezen dat in de verste verte niet meer lijkt op de mens van het hier en nu, zo’n zullen we zeggen 3 miljoen jaren verder. Alsof het enige verschil tussen de holbewoner van 1,8 miljoen jaar eerder die zijn vrouw aan haar haren de hol in sleepte dat nu niet meer hoeft te doen omdat (heel kort door de bocht) deze vrouw deze respectloze handeling weet te voorkomen door zelf naar binnen te lopen, wetende dat haar partner geen gestructureerd, rationeel denkend en handelt wezen is, nog steeds niet…

    Probeer het niet te begrijpen, analyseren of in stukjes op te delen: herkennen, erkennen, respecteren en ervaren en vooral je eigen voorkeuren en preferenties blijven volgen op basis van je eigenheid.

    Een Aspergerpapa

Niet mogelijk te reageren.