Mijn eerste blog

///Mijn eerste blog

Hoi Allemaal,

Zoals jullie al hebben kunnen lezen ben ik Flower en moeder van 5 kinderen. Ze zijn niet allemaal (biologisch) van mij maar het voelt gewoon als eigen kinderen en zo ga ik ook met ze om.

Mijn oudste heeft de diagnose PDD-NOS meegekregen toen hij 13 jaar was en heel snel een diagnose moest hebben. Ik ben het zelf niet eens met deze diagnose al weet ik zeker dat hij wel binnen het ASS valt. Ik herken zelf echter meer van het Asperger syndroom in hem dan PDD-NOS. Ik zal jullie er stukje bij beetje over vertellen ….

Na een stressvolle zwangerschap beviel ik in 72 uur van een prachtige roze baby die direct tienen in de Apgar score kreeg. Wat is een Apgar score? Dat is een cijfer wat gegeven wordt aan babietjes die pas geboren zijn zodat je later nog weet hoe de gezondheid toestand vlak na de geboorte was. Hoe lager het cijfer, hoe moeilijker je het bijvoorbeeld had met ademhalen, of je kleur was niet helemaal goed. Een tien is het hoogste en de Apgar score het eerste cijfer wat je als kind krijgt in je leven.

Maar goed, een wolk van een baby met dikke tienen dus. Er was één kleinigheidje waaraan mijn kind geopereerd zou moeten worden als hij wat ouder was. Hij had een liesbreuk(je). Niks ernstigs werd me verzekerd.

Vanaf dag 1 zat ik op een roze wolk. Wat was ik blij met mijn zoon en wat was ik blij dat hij er eindelijk was! Weg met die dikke buik en eindelijk lekker troetelen en knuffelen. 🙂 2,5 week na zijn geboorte hoorde ik hem huilen in zijn wiegje. Niets raars zou je zeggen maar dat was het wel want mijn zoon had nog nooit eerder gehuild. Hij was een zeer tevreden gooedgeluimde baby die, als hij zijn natje en droogje op tijd kreeg, geen piep gaf. Die avond echter had hij net gegeten, had een schone luier, lag net terug op bed en huilde.

Ik ging kijken en schrok me wezenloos. Vanaf zijn keel tot aan zijn bovenbenen was hij opgezet en paars! Snel en volledig in paniek de dokter gebeld. We mochten meteen komen. Bij controle bleek zijn darm door het gaatje van de liesbreuk geschoten te zijn en doordat hij gegeten had was de darm vol geraakt en kon hij niet meer naar binnen. De darm zat dus aan de buitenkant klem. De dokter duwde met zijn duim de darm weer naar binnen (onderhuids allemaal dus je ziet alleen een bult verdwijnen) en hield zijn duim er op. Elke keer als hij los liet schoot dat ding weer naar buiten.

Na een uurtje zo gezeten te hebben zei hij dat we ons kind weer mee naar huis mochten nemen en als die darm weer naar buiten schoot we onze duim konden gebruiken. Nou ja zeg! Helemaal verbouwereerd stapten we in de auto met een baby die helemaal overstuur was. We besloten niet naar huis te gaan maar door te rijden naar de eerste hulp van het AMC in Amsterdam. Daar aangekomen werden we direct geholpen.

Er kwamen verschillende artsen naar ons verdrietige babietje kijken tot er één zo slim was om warme doeken over hem heen te leggen. Hij had namelijk de hele tijd met een ontbloot lijfje op de onderzoek tafel gelegen en zijn temperatuur was 35,5 graden….

De laatste arts vroeg of hij gegeten had en dat was ondertussen alweer drie uur geleden. Er werd een flesje voeding gehaald. Mijn kind begon met drinken maar stopte daar al snel weer mee. Hij moest spugen. Toen ging het ineens heel snel. Er werd gebeld, ons babietje werd weggehaald en naar een afdeling gebracht. Toen wij op de afdeling aankwamen lag hij al op de operatie tafel. Ik was volledig de kluts kwijt en eindelijk werd ons verteld wat er nu precies aan de hand was.

Die darm was dus zodanig bekneld geraakt dat alles wat er in zat een andere weg naar buiten had gezocht. Ik kon het bijna niet geloven maar het schijnt dat de afsluitluikjes naar de maag nog erg week zijn (ik ben leek op dat gebied verder). Dus er had ontlasting (darm inhoud) in het braaksel gezeten. Nou, ik kan je vertellen, je schrikt je kapot en je bent blij dat je je instinct gevolgd hebt en niet naar huis bent gegaan zoals de dokter zei.

We moesten naar huis maar mochten ’s morgens vroeg direct terug komen. Dat hebben we maar gedaan. Toen we de volgende ochtend in het ziekenhuis kwamen lag hij daar in een enorm bed (kinderbed, maar voor een baby erg groot) en was zijn opgezwollen buikje helemaal weg.

Hij heeft drie dagen in het ziekenhuis gelegen en geen krimp meer gegeven. De zusters waren verbaast dat hij zo zoet was en niet huilde. Hij heeft zelfs maar twee keer paracetamol gekregen na de operatie en verder niets. Mijn keiharde ventje was het.

2016-10-21T07:25:36+00:00 september 27th, 2013|flower|Reacties uitgeschakeld voor Mijn eerste blog